Sa buhay ko, parang hindi nauubos ang problema. Palagi akong may checklist nito na halos i-bullet point ko na. Ang pamilya ko—oo, mahal ko sila—pero lagi silang nakasandal sa balikat kong pagod na pagod na. Ako ang breadwinner. Ako ang taga-salba. At minsan… pakiramdam ko ako rin ang pinakaunang malulunod. Gabi-gabi, tumatakas ako sa parke para lang makahinga. Doon ko lang nailalabas ang mga luhang hindi ko pwedeng ipakita sa bahay. Sa isip ko, gusto ko nang sigawan ang mundo ng malutong na “Putangina!” Pero ang lumalabas lang sa bibig ko ay: "Kaya mo ‘to. Kaya mo pa." Hanggang isang gabi… may lumapit. Isang estranghero—si Stephen. Matangkad, tahimik, at may boses na parang kaya akong pakalmahin kahit hindi ko siya kilala. At ‘yung mga mata niya… para bang nababasa niya lahat ng pagod, lahat ng takot, lahat ng sakit na akala ko naitago ko na. Hindi ko alam kung bakit. Pero dumarating siya kapag sobrang bigat ng gabi ko. At kapag tumingin ako ulit, bigla rin siyang nawawala. Iniiwan akong may kakaibang ginhawa… at maraming tanong. Sino siya? At bakit parang kilala niya ako? Hanggang dumating ang gabing sinagot niya ang tanong na hindi ko rin handang marinig. Hindi raw siya galing dito. Hindi siya tao. At matagal na raw niya akong binabantayan—mula pa sa isang lugar na hindi abot ng isip ko: sa Andromeda. Imposible. Pero sa paraan niyang magsalita, sa paraan niyang tumingin… paano niya ako napaniwala? Simula noon, natagpuan ko ang sarili kong nahuhulog sa isang kwento na hindi ko ginusto pero hindi ko rin matatakasan—isang paglalakbay kung saan ang pag-ibig ay may kasamang lihim na kayang sirain ang mundong binuo ko. Kaya niya bang pagaanin ang bigat ng buhay ko? O mas lalo lang itong guguho? Ito ang kwento namin ni Stephen— ang pag-ibig na nagsimula sa isang parke… at marahil, hindi sa mundong ito matatapos.