Beren, kalbini bir kez değil, defalarca kaybetmişti. Her seferinde biraz daha inancını, biraz daha güvenini yitirmişti insanlara. Güzel gülüşünün ardında gizlenen derin bir yorgunluk vardı. Kimseye anlatmadığı, kimsenin de anlamadığı bir hikâye. Hayat onu temkinli yapmıştı; kimseye hemen inanmaz, kimsenin gözlerine kolayca bakmazdı. Çünkü öğrenmişti: bazen en çok inandığın kişi, seni en çok yaralardı. Kerem ise bambaşka bir dünyanın adamıydı. Sessizliğiyle güçlü, kararlılığıyla sakin… Ne kalabalıkları severdi ne de gürültüyü. Ama bir kadının gözlerinde, o sessizliğin bile anlam kazandığı bir an vardı. İşte o an, Beren’le karşılaştığı andı. İlk tanışmalarında hiçbir şey söylemediler birbirlerine. Sadece göz göze geldiler. Ve belki de o an, yıllardır aradıkları tüm cümleler sustu. Beren, Kerem’e güvenmekten korktu; Kerem ise onun korkularını sabırla izledi. Zamanla, konuşmadan anlaşmayı, susarak yakınlaşmayı öğrendiler. Çünkü bazı insanlar kelimelerle değil, yaralarıyla tanışır. “Kerem ve Beren”; geçmişin gölgesinden çıkamayan bir kadının ve onun sessizliğinde huzur bulan bir adamın hikayesidir. Birbirine geç kalmış iki yabancının, hayatın en yanlış anında karşılaşıp en doğru hisleri bulduğu bir yolculuk… Çünkü bazen güven yeniden inşa edilmez. Sadece doğru insanın dokunuşuyla yavaşça geri döner. Ve bazı karşılaşmalar, kaderin değil; kalbin kararıdır.