Ben Kader… Hayatımda tek bir günah işledim: Sevdim. Sevmenin töreye göre ölüm fermanı olduğunu bilemedim.Sevdiğim adamı toprağa verdim ama canından bir parçayı, son nefesini karnımda sakladım. Aylarca ölüm korkusuyla fısıldaştım kızımla: “Baban yok ama ben varım güzel gözlüm, seni kimseye bırakmayacağım…”Oysa öyle sanıyormuşum.Doğum odasının buz gibi tavanına baktığım o gece, ilk ağlama sesiyle kollarımı uzattım. "Verin," dedim, "Ne olur kokusunu bir kere içime çekeyim!" Göstermediler bile. Bebeğimin çığlığı koridorda uzaklaşırken ben o yatakta yapayalnız parçalandım. Yüzünü göremeden, tenini koklayamadan kopardılar kızımı benden.Yıllarca içimdeki yangınla yaşadım. Bir tek yemin tuttu beni ayakta: Küllerimden doğacak ve ne pahasına olursa olsun evladımı bulacaktım.Hesaba katmadığım tek şey; Van’ın ayazında sığındığım o kapı ve ardındaki buzdan bir adamdı: Yüzbaşı Barlas.Geçmişinde şehit düşen aşkının yasıyla yaşayan, kalbini tüm dünyaya kapatmış kuralcı bir asker… Ve onun kanatları altındaki küçük bir kız.Ben kızımı ararken, Barlas kendi cehenneminden kaçarken; hayat ikimizi aynı evin çatısı altında, saklanan devasa bir sırrın kucağında karşı karşıya getirdi.Ben Kader… Bu kez kaderime boyun eğmeyeceğim. Ya bu yangında Barlas’la birlikte kül olacağım ya da evladıma giden o yolu kanımla çizeceğim.