​Yirmisinde olmak, dünyayı omuzlarında taşımak gibiydi. Defne için bu cümle, mecazdan öte, kemiklerine kadar hissettiği acı bir gerçekti. Zeki, hayalleri olan, üniversitede ikinci sınıfı başarıyla okuyan genç bir kızdı. Ancak ne zamanüniversitenin kapısından içeri adım atsa, memleketten gelen o zehir zemberek telefonlar yakasına yapışırdı. Annesinin her akşam arayıp "Bırak o okulu, ellerin memlekette evlenip yuva kurmasını bilsin, ne işin var orada" diyen baskın sesi, kulaklarında çınlayıp duruyordu. Babasının sessiz ama otoriter onay verişi ise Defne’nin boğazına takılan en keskin kılçıktı. O, kendi ayakları üstünde durmak, kendi kararlarını almak istedikçe ailesi onu geleneklerin ve korkuların demir parmaklıkları arasına sıkıştırmaya çalışıyordu. ​Gecelerce uykusuz kalmış, sabahlara kadar ders çalışmış ama sonunda ruhsal olarak tükenmişti. Bugün artık o kırılma noktasındaydı. İçindeki ses, "Bu yüke daha fazla katlanamazsın, git ve kaydını dondur" diye fısıldıyordu. Adımları ağır, zihni darmadağınık bir halde fakültenin taş koridorlarında yürürken, gözlerindeki yaşlar artık saklanamayacak kadar serbest akıyordu. Çevresindeki hiçbir şeyi görmüyor, sadece üzerine gelen o görünmez duvarların ezikliğini hissediyordu. ​Tam o sırada, önündeki tanıdık ve sert bir silüete çarptı. Çarpışmanın etkisiyle geriye doğru savrulurken, düşmek üzereyken belinden kavrayan güçlü eller onu tuttu. ​Derin, tok ve zihnindeki tüm gürültüyü bir anda susturan o ses çalındı kulaklarına: "Dikkat et..." ​Başını yavaşça kaldırdığında, nefesi kesildi. Karşısında duran adam, fakültenin en genç, en kariyerli ama bir o kadar da mesafeli akademisyeni Dr. Kerem’den başkası değildi. 28 yaşında, keskin yüz hatları, esmer teni ve üzerindeki o karizmatik duruşuyla üniversitedeki tüm kızların hayranlıkla izlediği, hakkında fısıldaştığı adamdı o. Ancak Kerem, şimdiye kadar hiçbir öğrencisine karşı yumuşak bir yüzde ya da tavır sergilememişti. Defne’ye karşı da her zaman profesyonel bir mesafesi vardı; fakat içten içe derslikte arka sıralarda oturduğunda o zeki ela gözlerin kendisinde nasıl bir etki bıraktığını da çok iyi biliyordu. ​Kerem, her zamanki soğuk maskesini takınmaya çalışmıştı ki, karşısındaki kızın kıpkırmızı olmuş yanaklarını, sırılsıklam kirpiklerini ve hıçkırığını tutmaya çalışan titreyen dudaklarını gördü. O an, içindeki tüm akademik disiplin ve mesafe duvarları yerle bir oldu. ​"Defne?" dedi Kerem, sesindeki o otoriter ton saniyeler içinde yerini derin bir endişeye ve şefkate bırakmıştı. Parmakları, kızın kolunda istemsizce sıkılaştı. "İyi misin? Ne bu hal, neden ağlıyorsun?" ​Defne cevap vermeye yeltendi ama boğazındaki düğüm izin vermedi. Gözyaşları yanaklarından süzülürken, Kerem bu manzaraya daha fazla dayanamadı. Etraftakilerin bakışlarını umursamadan, kolundan tutup onu koridorun kalabalığından uzaklaştırdı. ​"Odama gel," dedi emir değil, adeta bir yalvarış tonuyla. Kapıyı aralarından kapattığı an, ikisi için de artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.