Mardin’de herkesin bildiği bir düşmanlık vardı. Ama kimse bu düşmanlığın, yıllar önce yaşanmış büyük bir sevdanın küllerinden doğduğunu bilmiyordu. Ben de bilmiyordum. Ta ki o gün, babaannemin yıllardır kilitli tuttuğu sandığı açana kadar… İçinden çıkan eski bir yazma, sararmış birkaç fotoğraf ve üzerinde tek bir isim yazan mektup, bildiğim her şeyi değiştirecekti. Yusuf. O ismi ilk kez görmüyordum. Baran’ın dedesinin adıydı. Ailemin yıllardır adını bile duymak istemediği adamın… Sandığın başında öylece kalakaldım. Ellerim titriyordu. Tam mektubu açacakken arkamdan babaannemin sesi duyuldu. — Meral… Döndüm. Meryem Hanım’ın yüzündeki korkuyu daha önce hiç görmemiştim. Gözleri sandıktaki mektuba kilitlenmişti. — Onu nereden buldun? — Bu sandıkta ne var babaanne? Cevap vermedi. Sadece bana baktı. Sonra dudaklarından yıllardır sakladığı bir cümle döküldü: — Bazı aşklar bitmez kızım… Sadece insanlar, onları unutmuş gibi yapar. O an bunun benim hayatımı değiştirecek bir sır olduğunu bilmiyordum. Hele o sırrın beni, ailemin düşmanı olan adama götüreceğinden hiç haberim yoktu. Baran’a…