#2026TR-İlle de Sen Güneş, Mardin’in yolları üzerine altın bir örtü gibi serilmişti. Dağlar sessizdi; sadece rüzgârın taşıdığı toz ve taşların hışırtısı vardı. Ama o sessizlik, kalbinin her atışında yankılanan bir fırtına saklıyordu. Yiğit, uzaktan baktığında Havin’in silüetini gördü. Uzun saçları kına kokusuyla birleşmiş, rüzgârda hafifçe dalgalanıyordu. Bal rengi gözleri ona bakmasa bile, bütün dünyayı görebilecek kadar derindi. Yıllardır beklemişti bu anı. Ama düşmanlık, kin ve aşiretlerin kuralları, aralarına görünmez bir duvar örmüştü. Elinde tuttuğu gümüş telkâri kolyenin inciyi saran kanatları, umutsuz aşkına sessiz bir tanıktı. O tek inci onun için bir kadın değil, bir yemin, bir umut, bir hayat demekti. Hüküm verildi. Kalbi sıkıştı. Bir adım atsa her şey değişecekti. Bir adım geri çekilse, sevdası sonsuza dek gömülecekti. Ve Yiğit, o adımı attı. Töre, onun yolunda yalnızca bir araçtı..