“Bazen birine yaklaşmak, geçmişin en sessiz mezarını açmak gibidir.”Arkeolog Derin, geçmişe âşık bir kadındır. Toprağın altındaki her kırık parça, onun için sadece bir arkeolojik bulgu değil, zamanın içinde kaybolmuş hayatların sesi gibidir. İnsanlarla arasına mesafeler koymuştur; çünkü yaşayanlar, ölülerden daha fazla incitir. Bir zamanlar güvendiği, birlikte çalıştığı bir öğrencisini trajik bir kazada kaybettikten sonra, Derin’in kalbi sessizliğe sığınır. Artık onun tek yol arkadaşı taşlar, kemikler ve çözülememiş yazıtlardır.Milan, geçmişini geride bırakmaya çalışan bir beyin cerrahıdır. Mesleği, hayatla ölüm arasındaki en ince çizgide yürümeyi gerektirir. Ama bazen, en güçlü eller bile sevdiğini hayatta tutamaz. Kardeşini kaybettiği o kara gün, Milan’ın içinde bir kapı kapanır. Ve artık hiçbir başarı, o sessiz boşluğu dolduramaz.Bu iki yalnız ruhun yolları, Anadolu’nun ıssız bir kazı alanında kesişir. Derin, o yazıyı henüz çözemez; Milan ise o bileziğin kime ait olduğunu bilemez. Ama her kazdıkları toprak, her çevirdikleri taş, onları geçmişleriyle yüzleşmeye zorlar. Aralarında görünmeyen bir bağ oluşur. Sessiz, kırılgan ve inkâr ettikleri kadar derin.“Saudade”, Portekizce’de kelimelerle anlatılamayan, içe işleyen bir özlemi tanımlar. Geçmişe, yaşanamamışa, hiç gelmeyeceğini bildiğin hâlde beklemeye devam ettiğin bir şeye duyulan özlemdir.Derin ve Milan, birbirlerine doğru yürümek isterken geçmişin enkazları altında kalmamak için mücadele ederler. Onları birleştiren şey sadece merak ya da rastlantı değildir: Aynı acıyı başka şekillerde yaşamış iki insanın birbirinin aynasında gördüğü bir hayattır.Ama her yakınlık bir bedel ister.Bu roman, kavuşamayanların hikâyesi.Bir kadının kazı alanında aradığı tarih ile bir adamın kendi içinde gömdüğü anılar arasında kalan o ince sınırda geçen bir yolculuk.Aşk, bazen bir gölgeden ibarettir.Ama bazı gölgeler, en derin bağlardır.