Kayıp Oda 17Bölüm 1 – Sessizliğin İçindeki KapıYağmur, gecenin karanlığını ağır ağır dövüyordu.Dağların arasından kıvrılarak ilerleyen tek şeritli asfalt yol, sisin içinde kayboluyor; farların aydınlattığı birkaç metrelik alan dışında dünya yokmuş gibi görünüyordu.Komiser Baran Demir direksiyonu iki eliyle sıkıca tutuyordu. Aracın camına düşen yağmur damlaları, sileceklerin her hareketinde siliniyor ama saniyeler içinde yeniden çoğalıyordu.Telefonu çaldığında saat 22.47'yi gösteriyordu."Komiserim, olay yerine yaklaştınız mı?"Baran gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi."On dakika."Karşı taraftaki ses kısa bir sessizlikten sonra devam etti."Buradaki ekip biraz tedirgin.""Sebep?""Kimse tam olarak bilmiyor."Baran hafifçe kaşlarını çattı."Ne demek bilmiyor?""İşçiler binaya girmeyi reddediyor.""Neden?""Birinin içeride yürüdüğünü söylüyorlar.""Bekçi?""Hayır.""Kim?""Onu kimse bilmiyor."Telefon kapandığında araç ağır demir kapının önünde durdu.Pas tutmuş tabelada solmuş harflerle şu yazıyordu:KARATEPE DEVLET MİSAFİRHANESİAltındaki yazı ise neredeyse okunmayacak kadar silinmişti.1984Kapının önünde üç polis aracı bekliyordu.Baran arabadan indiğinde rüzgâr yüzüne sertçe çarptı.Eski bina karanlığın içinde devasa bir gölge gibi yükseliyordu.Dört katlı yapı yıllardır terk edilmiş olmasına rağmen pencerelerinden birinde loş bir ışık yanıp sönüyordu.Baran başını kaldırdı."Elektrik kesik değil miydi?"Genç polis memuru Emir cevap verdi."Kesik komiserim.""O zaman o ışık ne?"Kimse cevap veremedi.Binanın içine girdiklerinde ağır rutubet kokusu ciğerlere doldu.Koridor boyunca dizilmiş eski ahşap kapılar çürümeye başlamıştı.Duvarlarda su izleri vardı.Her adımda tahtalar gıcırdıyor, ses binanın içinde yankılanıyordu.Mühendislerden biri öne çıktı."Yıkım başlamadan önce bodrum katını inceliyorduk.""Sonra?""Duvarlardan biri boş geldi.""Boş mu?""Arkasında oda çıktı."Baran durdu."Projede görünmeyen oda mı?""Evet.""Kaç numara?"Adam derin nefes aldı."On yedi."Baran dosyaya baktı.Misafirhanede resmi kayıtlara göre yalnızca on altı oda bulunuyordu.On yedinci oda diye bir yer yoktu.Merdivenlerden aşağı indiklerinde hava daha da soğudu.Sanki bodrum değil de başka bir yere iniyorlardı.Duvarın yeni kırılmış kısmı hâlâ tozluydu.İçeriden hafif metal kokusu geliyordu.Fenerini yakan Baran ilk adımı attı.Toz tabakası yere kalın bir örtü gibi serilmişti.Ama tam ortasında tek sıra ayak izi vardı.Ayak izleri içeri gidiyordu.Dışarı çıkan hiçbir iz yoktu.Emir fısıldadı."Komiserim..."Baran diz çöktü.İzlere baktı.Toz yıllardır bozulmamış gibiydi.Buna rağmen ayak izleri son derece yeniydi.Sanki birkaç dakika önce biri yürümüştü.Oysa oda, duvar yıkılıncaya kadar tamamen kapalıydı.İçeride kim olabilirdi?Odanın sonunda eski bir demir kapı duruyordu.Üzerinde paslı pirinçten küçük bir plaka vardı.Baran elindeki feneri plakaya tuttu.Üzerinde tek bir sayı yazıyordu.17Kapıyı yavaşça itti.Gıcırdayan menteşelerin sesi, bodrumun sessizliğini parçaladı.İçerisi bomboştu.Ne masa vardı ne sandalye.Sadece taş duvarlar...Ve tam karşı duvara sert bir cisimle kazınmış tek bir cümle:"Beni bulan kişi artık buradan çıkamayacak."O sırada yukarıdan korkunç bir çığlık yükseldi.Herkes aynı anda kapıya döndü.Emir koşarak merdivenlere yöneldi.Baran da peşinden fırladı.Koridora ulaştıklarında girişte nöbet tutan polis memuru ortada yoktu.Silahı yere düşmüş hâlde duruyordu.Kapılar kapalıydı.Pencereler içeriden kilitliydi.Binadan çıkışın tek yolu ana kapıydı.Ve o kapının önünde iki polis hiç kimsenin dışarı çıkmadığını söylüyordu.Buna rağmen nöbetçi polis, birkaç saniye içinde sanki havaya karışmıştı.Baran ilk kez, bu soruşturmanın alıştığı hiçbir dosyaya benzemeyeceğini hissetti.