Aşk, herkes için aynı anlamı taşımazdı.Bazıları için bir umut,bazıları içinse bir cezaydı.Birbirine hiç benzemeyen iki hayat…Ama aynı acının içinden geçen iki yürek.Hicran Aksoy ve Aşir Yılmaz.Onların aşkı, masum bir sevda değildi.Yakardı. Kanatırdı. Vazgeçmeyi öğretirdi.İmkânsızdı, çünkü kader acımasızdı.Bir yanda modern bir dünyanın içinde büyümüş,gururunu kimsenin ayakları altına sermeyen bir kadın…Diğer yanda törenin gölgesinde yetişmiş,merhameti zayıflık saymayı öğrenmiş bir adam.Aşir ağa.Kuralı olan, sınırı olan, geri dönüşü olmayan bir adam.“Yolumu ben çizerim,” diyen Aşir,“Kalbimi kimseye emanet etmem,” diyen Hicran…Ve bir gün, yolları kesişti.Ne aşk istediler,ne de bu kadar ağır bir bedel ödemeyi…Ama kader, kimseye sormazdı.Şimdi sorulması gereken tek bir şey var:Bu iki yaralı ruh,adına aşk denilen bu yangından sağ çıkabilecek mi?