Evlilik Ve Sahte Aldatma Evliliğin birinci ayı geride kalırken, salonun köşesindeki solmuş gelin çiçeği çoktan çürümeye yüz tutmuştu. Aleyna, yirmi bir yıllık ömrü boyunca babasının kırbaç gibi inen emirleri ve annesinin sevgisiz sessizliği arasında, sadece ders kitaplarına hapsedilmiş bir köle gibi yaşamıştı. O karanlık evden kurtulmanın hayalini kurarken, kaderin onu daha derin bir cehenneme, Araf Karadağ’ın soğuk dünyasına fırlatacağını bilemezdi. Yeraltı dünyasının adını fısıldamaktan bile korktuğu bu acımasız adam, evlendikleri günden beri Aleyna’ya bir kez olsun dokunmamış, yüzüne dahi bakmamıştı. Aleyna’nın mutfakta saatlerce uğraşarak, içine biraz olsun yuva sıcaklığı katmaya çalışarak yaptığı yemekler her gece masada donuyor, ardından çöpe gidiyordu. Araf, sabaha karşı üstüne sinen kan ve barut kokusuyla eve geliyor, salondaki geniş deri koltuğa uzanıp genç kızın varlığını tamamen yok sayarak uyuyordu. Fakat Aleyna’yı asıl yıkan şey bu yalnızlık değil, birkaç gün önce öğrendiği o korkunç gerçekti: Kocası Araf, onu hayattaki tek sırdaşı, en yakın arkadaşı Melis ile aldatıyordu. Dünyada güvendiği tek kadın ve hayatını feda ettiği adam, onun sessiz acısının üzerinde kendilerine gizli bir krallık kurmuştu. Gecenin kör karanlığında telefonunun keskin sesi odayı bıçak gibi yırtınca Aleyna yatağından fırladı. Ekranda abisi Mert’in adı yanıp sönüyordu. Hattın diğer ucundan annesinin hıçkırıkları ve babasının öfkeyle kırdığı eşyaların gürültüsü geliyordu. Yıllardır süren o baskıcı, sevgisiz evlilik nihayet patlak vermiş, anne ve babası boşanma kararı almıştı. Ancak Mert’in sesi hiddetle ve nefretle titriyordu. Abisinin telefondan yükselen o suçlayıcı haykırışı genç kızın kulaklarında yankılandı: "Hepsi o sürtük arkadaşın Melis yüzünden! Yuvasını yıktı bizimkilerin, her şeyi o yılan ayarladı! Suçlu Melis, duyuyor musun beni Aleyna?" Genç kız telefonu yavaşça kulağından indirirken, gözlerinden süzülen yaşlar solgun yanağını ıslattı. Kendi evliliğini mahveden, kocasını elinden alan Melis, şimdi de ailesinin yıkımından sorumlu tutuluyordu. Aleyna aynadaki yorgun aksine baktı; etrafındaki herkes onu diri diri gömmek için bir kürek toprak atıyordu ve koltukta bir gölge gibi uyuyan kocasının ona yardım etmeye hiç niyeti yoktu. Ertesi gece, evliliğin başladığı günden beri ilk kez ezber bozuldu. Duvardaki saatin akrep ve yelkovanı gece yarısını henüz yeni geçmişken, dış kapının ağır kilidi gürültüyle döndü. Araf, ilk defa sabaha karşı değil, gecenin bu kadar erken bir saatinde eve gelmişti. Ancak adımları her zamanki gibi sert ve kendinden emin değildi; attığı her adımda koridorun duvarlarına çarpıyor, yoğun bir alkol kokusunu evin sessizliğine kusuyordu. Aşırı derecede sarhoştu. Bilinci yerinde değilmiş gibi, salondaki o ezberlenmiş deri koltuğa yönelmek yerine, sendeleyerek doğrudan yatak odasına doğru yürüdü. Odaya girerken üzerindeki siyah gömleğin düğmelerini sabırsızca, neredeyse kumaşı yırtarak tek hamlede çözüp yere fırlattı. Karanlığın içinde, sokak lambasının pencereden sızan cılız ışığı onun heybetli bedenini aydınlatıyordu. Kusursuz hatlara sahip sekiz karın kası ve bir duvarı andıran geniş omuzları, sarhoşluğun getirdiği o dağınık, vahşi enerjiyle birleşince her zamankinden çok daha çekici ve seksi görünüyordu. Araf, yatağın kenarına çöküp ağır bedeniyle kendini Aleyna’nın yanına bıraktı. Dakikalar önce kabuslarından sıyrılıp yeni uykuya dalmış olan genç kızın arkasına uzandı ve güçlü kollarını hiç düşünmeden onun beline dolayarak sıkıca sarıldı. Aleyna, tenine değen o ani sıcaklık ve burnuna dolan sert alkol kokusuyla ürpererek uyandı. Kalbi göğüs kafesini yırtacak gibi çarpmaya başladı. Bir aydır varlığını bile yok sayan, ona bir yabancı gibi davranan bu adam, şimdi nefesini ensesinde tüketecek kadar yakınındaydı. Gözlerini dehşet içinde açan genç kız, belindeki o sarsılmaz kelepçeden kurtulmak için hafifçe kıpırdandı ama Araf, sarhoşluğun verdiği ağır ve derin bir mırıltıyla onu daha da kendine çekti. Aleyna, beline dolanan o güçlü kolların baskısıyla nefes almaya çalışırken kalbi adeta kulaklarında çarpıyordu. Korku ve şaşkınlık içinde başını hafifçe geriye doğru çevirdi. Karanlığın içinde, alkolün etkisiyle gözleri yarı kapalı olan adama bakarak titreyen bir sesle sordu: "Araf... Ne yapıyorsun? Bırak beni, ne yaptığını sanıyorsun?" Araf, genç kızın ürkek sesini duyunca derin bir iç çekti. Aslında ona karşı her zaman böyle buz gibi, acımasız ve mesafeli davranmak istemiyordu. İçindeki o karanlık adam, Aleyna’nın masumiyetini gördükçe ona yaklaşmaktan, onu kendi kirli dünyasına alet etmekten korkmuştu. Mafya dünyasının acımasız kuralları, düşmanlarının çokluğu ve liderlik ettiği o tehlikeli hayat, onu korumacı ama bir o kadar da soğuk bir duvara dönüşmeye zorlamıştı. En önemlisi de, Aleyna’nın bildiğinin aksine Araf, Melis’ten kelimenin tam anlamıyla nefret ediyordu. O kadınla olan ilişkisi aşk ya da ihanet değil, yeraltı dünyasında Aleynayı korumak içindir.