Herkes onun adını duyduğunda saygıyla eğilirdi; o, iş dünyasının acımasız, kusursuz ve bir o kadar da ulaşılmaz CEO’suydu. Bense onun parıltılı dünyasının çok uzağında, kendi halinde yaşayan sıradan bir kadındım. Yollarımızın kesişmesi bile bir imkansızlıktı, ta ki o karanlık geceye kadar... Bizim hikayemiz gözlerden uzak, loş ışıkların altında ve sağanak yağmurun gizlediği kaçamak buluşmalarda saklıydı. Toplumun gözünde bir hiçtik ama birbirimizin kollarında her şeydik. Şehrin boş bir meydanında, yağmur ikimizi de sırılsıklam ederken o siyah ceketini omuzlarıma bıraktığında anlamıştım; bu sadece gizli bir aşk değil, geri dönüşü olmayan tehlikeli bir oyundu. Gözlerimizin birbirine kenetlendiği o an, ikimiz de biliyorduk: Bu aşk ya bizi kurtaracaktı ya da tüm dünyamızı yakıp kül edecekti. “Sadece bana bak,” dedi fısıldayarak. “Bırak dışarıda fırtına kopsun, bizim fırtınamız bize yeter...” Gizli bir tutkunun, yasak bir bağın ve yere bakan yürek yakan bir adamın hikayesi...