"Ben senin sadece kocan değil, seni para karşılığında satın alan sahibinim. Bu odada töre susar, sadece benim sesim ve senin iniltilerin yankılanır!" Dilan için hayat, babasının ağzından çıkan iki kelimeyle son bulmuştu: "Verdim gitti." Kendi öz yuvasında bir hizmetçi gibi ezilen genç kız, bilmediği bir cehenneme, Urfa’nın en korkulan adamı Baran Miroğlu’na bedel olarak gönderildi. Ancak onu bekleyen cellat, beklediği gibi biri değildi. Tekerlekli sandalyesine hapsolmuş ama heybetiyle dünyayı titreten, öfkesiyle yakan, arzusuyla yıkan bir adam vardı karşısında. Miroğlu konağının o sağır duvarları, o gece sadece bir nikaha değil, sınırları zorlayan bir şehvet savaşına tanıklık edecekti. Baran, bacaklarındaki cansızlığın intikamını Dilan’ın taze teninden, masumiyetinden ve çığlıklarından alacaktı. "Dizlerinin üzerine çök Dilan! Bakireliğini kanıtlaman yetmez; bu gece her zerrenle bana ait olduğunu, sakat bir adamın seni nasıl dize getirebileceğini öğreneceksin. Soyun ve sadece sahibini izle..." Kırmızı ipeklerin teni yaktığı, ellerin hoyratça sahiplendiği, nefeslerin haram bir tutkuyla birleştiği o karanlık odada; Dilan ya bu yakıcı şehvete teslim olacak ya da bu karanlıkta yok olup gidecekti. Törenin kanlı gölgesinde, sakat bir ağanın doyumsuz arzularına kurban giden bir kadının hikayesi...