"Ben senin unuttuğun o emanetim Mirza Ağa... Ama şimdi, unuttuğun her günün bedelini ödetmeye geldim!" Beş yıl önce, törelerin gölgesinde bir "emanet" olarak bırakılan o küçük kız çocuğu öldü. Şimdi onun küllerinden; bakışları Diyarbakır’ın göğü kadar mavi, iradesi Fırat’ın akıntısı kadar hırçın bir kadın doğdu: Birşah Ertuşi. Mirza Harzemşah... Kudretli, sarsılmaz ve mağrur. Beş yıl boyunca başka bir kadının kokusunda teselli ararken, geride bıraktığı o masum emanetin bir gün gelip tahtını sarsacağını hiç hesaba katmamıştı. Ama Birşah geri döndü; elinde çiçeklerle değil, geçmişin intikamıyla! Züleyha’nın sahte saltanatı, Birşah’ın tek bir bakışıyla sarsılırken; Mirza, nefretle aşk, vicdanla şehvet arasındaki o ince çizgide kayboluyor.• Bir yanda nikahlı karısının hırslı çığlıkları...• Diğer yanda çocukluk hatırasından bir arzu nesnesine dönüşen o büyüleyici kadın... Diyarbakır’ın taş konakları daha önce böyle bir savaşa şahit olmadı. Bir adamın iradesi, bir kadının güzelliği karşısında ne kadar dayanabilir? O meşhur meşe masalar parçalanırken, eski defterler kanla ve aşkla yeniden yazılıyor.Aşkın en karanlık, tutkunun en yasak hali... "Ağanın Şehveti"nde hüküm verildi: Ya tam teslimiyet, ya tam yıkım!