❗YETİŞKİN İÇERİK İÇERİR❗ Henüz on altı yaşındaydım... Hayatın ne yükünü tartabiliyordum ne de menzilini biliyordum. Sığındığım tek liman olan babamı kaybedince, dünya bir anda üzerime yıkıldı. Kimsesizlik, insanın ruhuna çöken devasa bir karanlıkmış; ben o zifirde kaybolurken, babamın asker arkadaşı tuttu elimden. 'Yetim kalmasın, emanettir,' dedi. Beni kendi yuvasına, oğlu Şervan’a layık gördü. Küçüktüm, çocuktum; kalbimdeki sızı her türlü isyandan büyüktü. İtiraz edecek ne mecalim vardı ne de arkamda duracak bir kimsem... 'Bana sahip çıkıyorlar, başımı sokacak bir damım var,' diyerek boyun eğdim yazgıma. Kendimden yaşça büyük Şervan ile nişanlandım; sessizce, usulca kabullendim bu kaderi.Oysa nereden bilebilirdim? Asıl fırtınanın henüz kopmadığını, asıl hikâyemin o gümüş halkayla değil, ruhumdaki o derin sessizlikle başlayacağını...