Dört yıllık evliliklerinin ardından, geri dönen o ışıl ışıl kadın Canan Ay, kocasının kendisine karşı buz gibi, mesafeli ve dokunulmaz tavrının karakterinden değil, kalbinin çoktan başka bir kadına ait olmasından kaynaklandığını anladı. Kendisine ayda üç bin liralık bir harçlık verirken, "ulaşılmaz aşkı"nın araştırması için hiç düşünmeden üç milyon harcıyordu; sevgi ile kayıtsızlık arasındaki o uçurum, can yakıcı derecede belirgindi. Seçkin Esen, "idealize ettiği aşkının" ışıltısını köreltecek evlilik sıradanlıklarına hapsolmasına gönlünün razı olmadığını öne sürüyordu; oysa Canan Ay'ın işini bırakıp, silik ve önemsiz bir figür olmaya razı bir ev kadınına dönüşmesini istiyordu!  Ancak Seçkin Esen'in bilmediği bir şey vardı: Canan Ay sıradan bir çalışan değildi... Dört yıldır, o sözde "idealize ettiği aşkın" ancak asistanlık yapabileceği kadar üst düzey, çok gizli bir ulusal araştırma projesini yönetiyordu. Ayrıca bilmediği bir diğer gerçek de, aceleyle imzaladığı o belgenin aslında ilişkilerini noktalayan boşanma anlaşması olduğuydu. Bir ay sonra, Canan Ay'ın bilim dünyasındaki o devasa konumu açığa çıktı ve boşanma belgesi Seçkin Esen'e ulaştırıldı.  Her zaman nazik ve kibar tavırlarıyla tanınan Seçkin Bey, boşanma belgesini yırtıp attı; yaşadığı şaşkınlık yerini hızla, gözlerini kan çanağına çeviren bir öfkeye bıraktı. "Benden başka kim, onun gibi boşanmış bir kadını ister ki?" Oysa inatçı davranan kendisiydi ve sonunda barışmak için yalvaran da yine o olacaktı.  Yeniden karşılaştıklarında Canan Ay, çok nüfuzlu bir aileden gelen güçlü bir adamın koluna zarifçe girmişti; eski kocasına yönelttiği bakışlarda ise hiçbir duygu kırıntısı yoktu. Kerim Bey kalın kaşlarını kaldırdı ve yeni eşinin yanındayken evlilik cüzdanını gururla gözler önüne serdi: "Lütfen Seçkin Bey, biraz saygı gösterin ve ona Canan Hanım diye hitap edin."