Reyhan YalçınReyhan, yirmi beş yaşında, Bitlis kökenli bir ailenin İstanbul’da büyümüş kızıydı. Boyu yüz altmış santim civarındaydı. Kumral ile sarışın arasında kalan saçları, ela ile yeşil arasında değişen gözleri vardı. Yüzünde insanın ilk bakışta fark ettiği sakin ve sıcak bir ifade taşırdı.Tesettürlüydü. Genellikle zarif elbiseler ve şık takımlar giyer, sade görünmeyi severdi. Gösterişten hoşlanmazdı.Anaokulu öğretmeniydi. Çocuklarla arasının iyi olması, onun en belirgin özelliklerinden biriydi. Sabırlıydı ama gerektiğinde inatçı da olabilirdi. İstanbul’da büyümüş olsa da Bitlisli ailesinden aldığı bazı alışkanlıkları ve değerleri hâlâ taşıyordu.Mardin’e tayini çıktığında bunun hayatında yeni bir sayfa açacağını düşünmüştü.Henüz bilmiyordu ama o sayfa, hayatının en beklenmedik hikâyesini de beraberinde getirecekti.Demir KaraDemir Kara, yirmi dokuz yaşında, bir seksen yedi boyunda, kumral saçlı, açık tenli ve yeşil gözlüydü. Gülümsediğinde yüzündeki sert ifade bir anda değişir, olduğundan çok daha sıcak görünürdü.Kara Aşireti’nin ağası Abdullah Kara’nın oğluydu.Ailenin Mardin’deki ve İstanbul’daki işlerinin büyük bir kısmıyla ilgileniyordu. Bu yüzden hayatının önemli bölümü İstanbul’da geçiyordu. İşinin başında olduğu zamanlar yoğun ve disiplinliydi. Ailesine karşı ise bambaşka bir Demir vardı.Tenis oynamayı severdi. İstanbul’daki hayatında kendisine ait birkaç saat bulduğunda kortta olmak ona iyi gelirdi.Zengin bir ailenin oğlu olmasına rağmen hayatını gösteriş üzerine kurmamıştı.Reyhan’la aynı şehirde, aynı yıllarda yaşamışlardı.Ama hiç karşılaşmamışlardı.Çünkü ikisinin dünyası birbirinden çok farklıydı.Zahra KaraDemir’in annesi Zahra, konağın sıcaklığını taşıyan kadındı. Ailesine düşkün, misafirperver ve neşeli biriydi.Konuşurken Mardin ağzını kullanır, özellikle heyecanlandığında ya da kızlarına seslendiğinde kelimeleri daha da belirginleşirdi.Reyhan’ı ilk gördüğü andan itibaren severdi.Abdullah KaraKara ailesinin büyüğü, Demir’in babası ve aşiretin ağasıydı.Mardin’de sözü dinlenen, ailesini koruyup kollayan bir adamdı. Fabrikalar ve diğer aile işleriyle yakından ilgilenirdi.Sert görünmesine rağmen ailesine karşı yumuşak bir tarafı vardı.Zerde KaraDemir’in ablasıydı. Evliydi.Eşi Ahmet, Mardin’deki fabrikalarla ilgileniyor ve Demir’in işlerdeki en güvendiği kişilerden biri olarak onun yanında duruyordu.Zerde’nin beş yaşında Poyraz adında bir oğlu vardı.PoyrazBeş yaşındaydı.Anaokuluna gidiyordu.Ve tesadüfe bakın ki yeni öğretmeni Reyhan’dı.Poyraz, Reyhan’ı daha ilk gününden sevmişti.Melek KaraDemir’in küçük kız kardeşiydi.Lise son sınıfta okuyordu. Meraklı, hareketli ve konuşkandı. Özellikle aile içinde olup bitenleri herkesten önce fark etmeye meraklıydı.Asil KaraDemir’in küçük erkek kardeşiydi.Üniversitede okuyordu ve eğitimini yurt dışında sürdürüyordu. Bu nedenle çoğu zaman konaktan uzaktaydı. Eve geldiğinde aile içinde olup bitenleri dışarıdan izleyen biri gibi davranırdı.Ayşe ve ÇimenAyşe, uzun yıllardır Kara ailesinin yanında çalışan, konağın adeta bir ferdi olmuş bir kadındı.Çimen ise daha genç, hareketli ve neşeli biriydi.İkisi de zamanla Reyhan’ın en yakınlarından olacaktı.