BAHAR'IN AĞZINDAN... "Sen ne kadar güzel bir kızsın. Adın neydi?" "Mavi." "Ne kadar güzel ismin varmış Mavi. Kim koymuş adını?" "Babam koymuş." "Hmm... Baban mı almaya gelecek seni?" "Evet. Babam gelecek, yani benim annem yok ya, babam gelecek almaya." Yüreğim burkuldu. Yıllar önce elimden çekip alınan yavrum geldi aklıma. Daha cinsiyetini bile bilmiyordum. Yavaş yavaş, aklım başıma geldikçe araştırma yaparak izini sürdüm ancak öğrendiğim acı haberle yıkıldım. Meğer bebeğim sadece 3 ay yasayabilmiş. Annesinin sıcak kucağından ayrıldığı için dayanamamış, terk etmiş beni... "O zaman yarın görüşürüz Mavi." Çömeldiğim yerden kalkarak ağır adımlarla ilerledim.Yılların kirini silip atamayan yüreğim yeniden ağırlaşmaya başlamıştı. Yaşadıklarım, yaşatılanlar, elimden çekilip alınan çocukluğum... 17 yaşında hiç haketmediğim bir yaşamı yaşamaya mecbur bırakılmıştım. Belki kendimi toplamam çok zor olmuştu ama yine de hayata tutunmayı başarmış, kaybettiğim çocuğumun yerine başka çocukları koymaya çalışıyordum.Ben Bahar... Yaşamıma henüz uğramamış baharı adımda taşıyordum. Belki bir gün kaderime işlerdi...