Simayın hiç kolay bir hayatı olmamıştı. Ona sahip çıkmayan alkolik bir baba, her fırsatta kendisini döven lanet bir abi ve hiçbir zaman başını okşamamış bir anneye sahipti. Onu ayakta tutan iki şey vardı. Biri küçük kardeşi öykü diğeri ise altı yıllık sevgilisi Ferit. Ta ki garsonluk yaptığı mekanda sevgilisini başka bir kadınla nişanlanırken görene dek. O günden sonra hayat Simay için öncesinden daha da katlanılmaz oldu. Aynı gün hem aldatıldığını öğrenip hem de aldatıldığı kadının abisi tarafından satın alındı. O artık bir hizmetçiydi. Cehennem olarak adlandırdığı bir ev de onu aşağılayan Emir Karan Bozoğlunun rehinesiydi. Tek problem bu da değildi. Adam mafya ve bir katildi!!! ..................................................... “Soyun.” Söylediğiyle kanım dondu. Kulaklarımın beni yanıltmasını istedim. “Ne?” Belki yanlış duymuştum. Belki düşündüğüm şeyi kastetmeye çalışmamıştı. “Soyun dedim garson kız.” Bu sefer sesi daha sert çıkmıştı. Ne yapacaktı? Beni onunla birlikte olmaya mı zorlayacaktı! Gözlerim doldu. Bu kadarını isteyemezdi. Buna hakkı yoktu! “Benim soymamı istemiyorsan kendin çıkar üzerini.” Parmak uçlarıma kadar titriyordum. Karşı gelirsem kardeşimi getirmezdi. Ona itaatsizlik etme gibi bir lüksüm yoktu. Titreyen ellerim gömleğime doğru ilerledi. Tek tek düğmelerini açarken gözlerimi kapattım. Keşke şuan ölseydim. Bunu yaşamaktansa ölmeyi yeğlerdim. Gömleğimi üzerimden çıkardığımda üzerimde sadece sütyen kalmıştı. “Eteğini de çıkar.” Gözlerine bakmıyordum. Bir adım ötemde olan adamdan ölesiye nefret ediyordum. Eteğin fermuarını açıp bacaklarımdan aşağı kaymasına izin verdim. “Çorabın.” Yutkundum. Ağzımın içine yayılan kan tadını alınca dudağımın iç kısmını ısırdığımı fark ettim. Siyah kilotlu çorabı çıkardım. Beyaz kilodum ve sütyenimle karşısındaydım. Şimdi onları da çıkarmamı isteyip bana sahip mi olacaktı? Bunu yaşadıktan sonra nasıl hayatta kalabilirdim ki. Adımlarını görebiliyordum. Bana doğru geliyordu. Kalbim kan pompalamaya son vermişti. Zangır zangır titremeye devam ediyordum. Soğuktan değildi ama, ruhumun çektiği acıdandı. Aramızda hiç mesafe kalmayınca durdu. Çenemi tutup havaya kaldırdı. Bakışlarım zifirileriyle buluşunca titrek bir nefes kaçtı dudaklarımdan. Elini çektiğinde gözlerini de çekti. Ama ben aynı noktaya bakmaya devam ettim.