Atlas koral Yeraltı dünyasının adı fısıltıyla anılan bir adamdı. Güç onun için bir seçenek değil, doğuştan gelen bir haktı. İnsanlar ona karşı gelmezdi—çünkü sonuçlarını bilirlerdi. Ta ki o geceye kadar. O lanet balo gecesinde… Kalabalığın içinden bir çift göz çekip aldı onu. O an zaman ilk kez Atlas için yavaşladı. Gürültü sustu, insanlar silindi. Sadece o kadın kaldı. Masum görünüyordu. Fazla masum. Ama Atlas içgüdülerine güvenirdi. Ve o içgüdüler bağırıyordu: Bu kadın tehlikeli. Yine de… geri çekilmedi. Çekilemezdi. Onu istemek bir arzu değildi artık. Bir takıntıya dönüşüyordu. Kontrol etmeye alışmış bir adamın ilk kez kontrolünü kaybetmesi gibi… Atlas, Elena’ya bakarken şunu fark etti: o kadına sahip olamazsa ölecek gibi hissediyordu. Karşısında ki masum görünümlü bir psikopatta olsa istiyordu işte o dolgun memeleri emmek ince beli kavramak istiyordu o sütun gibi bembeyaz bacaklar beline dolansın istiyordu. Elena'yı istiyordu o küfür baz ağızı kendi için eğitmek istiyordu. Ve yapacaktı da ...